Historie absolwentów CSS

Bieganie pomogło jej odzyskać sprawczość. Dziś pomaga ją budować innym.

Poznaj historię Eli – biegaczki, trenerki i twórczyni Teamu Przebiegłych, która własne doświadczenia zamieniła w świadomą pracę z ludźmi.

Nie każda droga do pracy trenerskiej zaczyna się od planu kariery. Czasem zaczyna się od własnej walki, pierwszego przekroczonego celu i pytań ludzi, którzy dostrzegają w nas coś, czego sami jeszcze nie potrafimy nazwać.

Ela przez lata nie myślała o sobie jako o trenerce. Pracowała – i nadal pracuje – w rodzinnej firmie z branży wind, podnośników i konstrukcji stalowych. Ponieważ nie jest związana z nią na pełny etat, stopniowo przeznacza coraz więcej energii na rozwój Teamu Przebiegłych oraz budowanie własnej drogi zawodowej w sporcie.

Żeby zrozumieć, dlaczego właśnie bieganie stało się jej kierunkiem, trzeba jednak wrócić dużo wcześniej.

Sport, który najpierw nie był zdrową relacją

Ruch towarzyszył Eli od dzieciństwa. Była aktywna i miała dużą potrzebę działania. W okresie dojrzewania sport przestał jednak pełnić wyłącznie dobrą funkcję. Stał się sposobem kontrolowania ciała, wyglądu i emocji. Ela zachorowała najpierw na bulimię sportową, a później na bulimię.

Nowej definicji sportu zaczęła uczyć się dopiero po trzydziestce. Punktem zwrotnym było trzeźwienie. To właśnie wtedy bieganie przestało być narzędziem karania ciała, a zaczęło dawać jej cel, poczucie wpływu i możliwość obserwowania, jak regularna praca prowadzi do realnej zmiany.

„W trzecim miesiącu trzeźwienia przebiegłam swój pierwszy maraton. Przekraczając linię mety, odzyskałam wiarę w to, że nie wszystko jest stracone.”

— Ela, twórczyni Teamu Przebiegłych

Po latach autodestrukcji ten maraton nie był dla niej po prostu wynikiem sportowym. Był pierwszym od dawna namacalnym dowodem, że potrafi doprowadzić siebie nie tylko do zniszczenia, lecz także do czegoś dobrego.

Z czasem sport stał się jednym z fundamentów jej życia. Nie tylko dlatego, że chciała biegać szybciej i dalej. Nauczył ją cierpliwości, regularności oraz akceptowania faktu, że na wiele rzeczy trzeba pracować długo, zanim pojawi się rezultat.

Najpierw były pytania: „Czy możesz mnie trenować?”

Myśl o pracy trenerskiej nie pojawiła się podczas jednego olśnienia. Przynieśli ją inni ludzie. Coraz częściej pytali Elę, czy mogłaby ich prowadzić, a ona konsekwentnie odmawiała. Była przekonana, że bez ukończonego AWF-u nie ma prawa brać odpowiedzialności za czyjś trening.

Te pytania jednak zostały. Ela zaczęła coraz głębiej wchodzić w literaturę biegową, fizjologię wysiłku i programowanie treningu. W końcu – jak sama mówi – pojawił się „jeden wyjątkowo upierdliwy chłopak”, który nie przyjął kolejnej odmowy. Zgodziła się spróbować.

Współpraca zaczęła przynosić pierwsze zakładane efekty. Jednocześnie Ela zobaczyła, że wynik, tempo i liczby są tylko częścią pracy trenera. Drugą częścią jest relacja oraz zmiana, jaka zachodzi w człowieku podczas całego procesu.

„Najbardziej interesuje mnie możliwość uczestniczenia w czyjejś przemianie – obserwowania, jak wraz z kolejnymi kilometrami pojawia się większa pewność siebie, sprawczość i przekonanie, że można więcej, niż wcześniej się wydawało.”

„Bałam się, że nie będę wystarczająco dobra”

Największa obawa Eli była konkretna: że zabraknie jej wiedzy lub doświadczenia i pojawi się sytuacja, w której nie będzie wiedziała, co zrobić. Trener odpowiada przecież nie tylko za wynik. Pracuje ze zdrowiem drugiego człowieka i czasem, który ten człowiek inwestuje w przygotowania.

Ten lęk nie zniknął dzięki zapewnieniom, że „wszystko będzie dobrze”. Stał się motorem do nauki. Ela nie chciała budować pewności siebie na przekonaniu, że zna odpowiedź na każde pytanie. Wolała nauczyć się zadawać lepsze pytania, szukać rozwiązań i rozumieć granice własnych kompetencji.

Wybierając szkolenie, szukała programu skupionego rzeczywiście na bieganiu. W kursie CSS Runner Trainer® zwróciła uwagę na trzy rozbudowane segmenty prowadzone przez różnych specjalistów oraz sześć dni pracy poświęconych specyfice tej dyscypliny. Znaczenie miały również rekomendacje znajomych, których relacje ze szkolenia wcześniej obserwowała.

Od samych liczb do szerszego spojrzenia na zawodnika

Przed kursem Ela mocno koncentrowała się na tempie, tętnie, objętości oraz progresji treningowej. Po szkoleniu zaczęła patrzeć na zawodnika szerzej. Dziś świadomiej obserwuje technikę biegu, rozpoznaje elementy wymagające pracy i dobiera ćwiczenia, które mogą tę technikę poprawiać. Podczas wywiadu więcej uwagi poświęca również przebytym kontuzjom i czynnikom mogącym zwiększać ryzyko ich wystąpienia.

Szkolenie uporządkowało wiedzę, którą wcześniej zdobywała samodzielnie, i pomogło jej lepiej rozumieć zależności pomiędzy poszczególnymi elementami procesu treningowego.

Niedawno mogła zobaczyć ten efekt w praktyce. Podczas pracy z jedną z podopiecznych zastosowała proste ćwiczenia techniczne. Zmiana zauważalna po pojedynczej sesji była tymczasowa – trwały rezultat wymaga regularnej pracy – jednak różnica okazała się na tyle wyraźna, że zawodniczka nazwała Elę „wiedźmą”.

„To żadna magia. Po prostu wiedza przełożona na praktykę.”

Wynik jest ważny, lecz nie jest jedynym rezultatem

Ela cieszy się z kolejnych rekordów życiowych, szybszego tempa i celów, które kilka miesięcy wcześniej wydawały się jej podopiecznym poza zasięgiem. Nie uważa ich jednak za jedyną miarę dobrej współpracy.

Największą dumę daje jej towarzyszenie ludziom w rozwoju wykraczającym poza tabelę z wynikami. Widzi, jak wraz z kolejnymi tygodniami treningu pojawia się większa pewność siebie, konsekwencja i odwaga, by wyznaczać następne cele.

Dziś chętnie pracuje z osobami początkującymi oraz tymi, które biegają nie tylko po wynik, lecz także po realną zmianę w życiu. Niektóre osoby zaczynały z nią od marzenia o półmaratonie, a później dochodziły do przygotowań do pierwszego ultramaratonu.

Co powiedziałaby osobie, która nadal się waha?

Ela nie twierdzi, że przed rozpoczęciem trzeba przestać się bać. Sama długo obawiała się, czy podoła — i przyznaje, że jakaś część tej niepewności nadal jej towarzyszy. Różnica polega na tym, że dziś bardziej bałaby się przyszłego żalu niż dyskomfortu związanego ze spróbowaniem.

„Nie trzeba czuć się w stu procentach gotowym, żeby zacząć. Tylko tyle i aż tyle.”

Jej historia nie jest obietnicą, że jeden kurs automatycznie zmieni pasję w zawód. Pokazuje coś bardziej wiarygodnego: własne doświadczenie może być początkiem, lecz odpowiedzialna praca z drugim człowiekiem wymaga nauki, praktyki i gotowości do dalszego rozwoju.